هر وقت از پسرک فال فروش ٬ فالی می خریدم ٬ میگفت  سفری در پیش رو داری !!!

و من نمیدانم که این سفر  همان سفر بود؟!!!!!!!!!!!!!!!!!

.

.

.

.

وقتی اسمم توی قرعه کشی در اومد ٬ دوست نداشتم کسی بدونه .احساس میکردم

با فهمیدن دیگران ٬ این سفر رو از دست میدم . به مامان با تاکید فراوان که دوست ندارم

کسی بدونه ٬ گفتم. خدا خدا میکردم که کسی راجع به نتیجه قرعه کشی از من چیزی

نپرسه.چون نمیتونستم دروغ بگم . به هر حال پرسیدند و من هم به ناچار گفتم .

قبل از عید شروع به خداحافظی از دوستان و همکلاسی هام کردم .اون هایی که مکه

رفته بودن ٬ وقتی فهمیدن ٬ کلی ذوق کردن و هر کسی برای اینکه من اونجا یادشون بیفتم چیزی رو

نشون میکردن.

گلشید :گنبد خضرا       فاطمه : سنگ های سفید

ندا:گربه !!!     مامان ندا و خاله ندا :سنگ ها و ستون ها               

   و . . .

مانیا عزیزم کلی کتاب و مجله برام آورد . قبلش هم برام اس ام اس زده بود که "دختر میدونی چه

فرصتی نصیبت شده ؟!!! من قدر ندونستم اما تو قدر بدون."

یادمه وقتی اس ام اس رو خوندم تا چند ساعت دلم میخواست گریه کنم.عجیب روم تاثیر گذاشته بود.

مانیا تاکید کرد که اگه این کتابها رو بخونی و بری خیلی خیلی بهتره.منم با حرفش کاملا موافق بودم.

اما از اون جایی که عید خیلی شلوغی داشتم ٬ نتونستنم بخونم. و این از مهمترین ناراحتی های من

بود که دارم بدون آمادگی میرم . از این بابت پر از استرس و تشویش بودم .

اس ام اس های پر از محبت دوستام رو چه قبل از رفتن ٬ چه موقعی که اونجا بودم ٬ و چه الا ن که اومدم

نگه داشتم .اونجا هر وقت دلم تنگ میشد اونا رو میخوندم .موقع خوندن بعضی هاشون حتی بغض هم

میکردم. اونجا احساسات آدم پر رنگ تر میشه .انگاری هر جایی که آدم خودش رو به خدا بیشتر نزدیک

ببینه ٬ بیشتر مهربون تر میشه و حتی بیشتر از بی وفایی دوستان هم رنجور تر میشه(البته این رو کمی

شک دارم).

نگاه اولم به کعبه ٬ قشنگ بود.صدای روحانی کاروان که بچه ها سجده کنید هنوز توی گوشمه.

همه سجده کردن.صدای گریه بچه ها رو که هر لحظه شدت میگرفت رو میشنیدم.از احساس خودم و

حالتی که بهم دست داد دوست ندارم بنویسم. آخه میخوام بکر نگهش دارم.بعد از چند دقیقه

روحانی گفت بچه ها سر راه هستین.الان شرطه ها اعتراض میکنن.بلند شین .همه میشنیدیم .اما

انگاری نمیشنیدیم.آدامایی که از اطرافمون رد میشدن با تعجب به ما نگاه میکردن . انگار براشون سوال

بود که این همه دختر جوون با چشمایی گریون اینجا چه میکنن؟!!!!!!

اخه همه کاروانها همه جور سنی توشون  بود. اما ما همه جوون بودیم.

ما شا الله گویان از کنار ما رد میشدن.

وقتی چشمم برای بار اول به کعبه افتاد کلی چیز توی مغزم وول میخورد . اما فکر کردن به یک چیز خیلی

برام قشنگ و غرور آمیز بود ٬ اونم اینکه بین این همه بنده پاک ٬ که دلشون برای دیدن خونه خدا پرپر

میزنه ٬منه سرو پا گناه که احساسم در مقابل اونها به اندازه نوک سوزنی هم نبود ٬ بر گزیده شدم.

من برگزیده شدنم رو با تمام وجودم احساس کردم.